Mono-prints - mijn prenten, vanuit foto's van de moderne stad

De stad in mono-prints: unica-prints gemaakt vanuit mijn foto's.

Hier vindt u mijn grafiek-kunst,  uit foto's van de grote stad met zijn recente bouw en moderne architectuur. U ziet de  nieuwbouw de laatste decennia overal oprijzen in het centrum van de grote stad in Nederland: o.a. in Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag.

De moderne grote stad is de laatste jaren vanaf 2009 het hoofd-onderwerp van mijn zelf-gedrukte mono-prints. Na 2014 ben ik overgegaan naar de digitale art-print.
  
Mijn voortdurende bekijken en fotograferen van de grote stad in Nederland is de basis voor mijn grafische kunst. De mono-prints ontstaan vaak als een collage vanuit eigen foto-materiaal van de grote stad; ze zijn altijd opgebouwd uit verschillende lagen die over elkaar heen zijn gedrukt.
De recente nieuwbouw en moderne architectuur - samen met het bestaande centrum van de oude stad spelen hierin de hoofdrol. In die zin maak ik actuele kunst, een verslag in gedrukte prenten van de modernisering in de Nederlandse grote steden.

 

over mijn mono-print werkwijze

Sinds 2003 ben ik uitsluitend bezig met het maken van unieke mono-prints, die ik druk in meerdere kleuren en druk-gangen. 

De recente nieuwbouw en moderne  architectuur die oprijst in het centrum van de grote Nederlandse stad dwingen mij om voortdurend opnieuw foto's te maken. Dit vormt de eerste fase van het druk-proces van mijn mono-print grafiek. Zo ontstaan mijn grafische collage-beelden die ik vanuit geselecteerde stukken (snijden en scheuren) foto afdruk. Meestal druk ik in meerdere druklagen; er ontstaan zo unieke mono-prints, gedrukt in meerdere beeld-lagen en kleuren. Het zijn unica's omdat het drukmateriaal na één keer drukken verloren gaat bij de mono-print techniek. (In mijn recente digitale art-print - ook opgebouwd in lagen - kan ik in een kleine oplage drukken)

Uit de vele foto's die ik van de bestaande moderne architectuur uit de stad heb gemaakt verzamel ik eerstd ie  fragmenten die me fascineren. Daaruit kies ik later die foto-beeldfragmenten van de stad, m.n. uit de steden Rotterdam, Amsterdam en Den Haag die ik graag grafisch met elkaar wil combineren in mijn mono-print kunst.
Zo groeit het grafische beeld als het ware; in een collage-vorm. Dat is het kenmerkende aspect van mijn grafische kunst; hij ontstaat door middel van een vrij basale en simpele mono-print techniek. Zo ontstaat uiteindelijk na een langdurig druk-proces a.h.w. een collage van beelden over en naast elkaar, en op het papier gedrukt. Dit is eenmalige unica grafiek die meestal ontstaat in de vorm van een aantal verschillende lagen, kleuren en structuren. 


De mono-prints die ik slechts eenmalig kan drukken zijn dus altijd unica's die pas na langdurig werken definitief gaan ontstaan; ik selecteer ze streng, wat niet goed is valt weg!. Ook mislukt er veel tijdens het maak- en druk-proces. 

 

over mijn foto's van de stad: Rotterdam, Utrecht, Amsterdam, Den Haag en New York

Al wandelend door het centrum van de grote stad in Nederland kijk ik graag naar de recente nieuwbouw en de oprijzende architectuur. Ik kijk bijvoorbeeld naar de complex bouw-constructies en de vele bouw-materialen die er worden gebruikt. Ik loop veel en graag door het stads-centrum van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Op mijn wandelingen maak ik reeksen foto's van de groeiende nieuwbouw in deze steden, die ik later gebruik als basis voor mijn grafische collage-kunst. 

Onder andere de vele bouw-terreinen rondom en in de stations en hun omringende gebied boeien mij sterk in de grote steden. Het zijn kenmerkende bouwplaatsen die me juist zo f
ascineren omdat al het dagelijkse verkeer in de stad gewoon door moet gaan. Alles loopt en rijdt gewoon door - naast en temidden van allerlei  sloop-werkzaamheden en nieuwbouw. Die mengeling in het hart van de stad toont juist hun typische materialen en moderne complexe constructies, bewegwijzeringen, hijskranen en sjofels, hekwerken en sloopresten, aanwijsborden.


De moderne architectuur en de vele recente innovaties in de grote steden in Nederland vragen om specifieke design en complexe bouw-constructies. Met name zie ik deze oprijzen in en aan het oude centrum van Amsterdam, Den Haag en Rotterdam De moderne constructies die ik daar aantref weten mij sterk te boeien. Ik zie in hen vaak sterke gelaagdheid, veel reflecterende materialen, en grote complexiteit in de steun-constructies met vaak veel transparantie. Het is precies zoals vroeger als kind een weerspiegelende regenplas mij mateloos wist te boeien door haar diepte en de vele complexe reflecties.


Ook de nieuwe materialen spreken mij erg aan: beton, glaswanden en veel constructies in staal en aluminium. Ik houd van dat basale materiaal in de recente nieuwbouw! Bijvoorbeeld bij de bouw van het nieuwe 'Muziekgebouw aan het IJ' in de stad Amsterdam waarin de materialen en constructies zo duidelijk zichtbaar zijn verwerkt in de uiteindelijke architectuur. Ook zo bij de nieuwbouw inclusief de enorme glazen dak-constructies van het Centraal Station in Rotterdam. De nieuwe architectuur van een stad als Den Haag boeit mij met name door de gedwongen combinaties van oude historische gebouwen en de grootschalige nieuwbouw. Hoge torenflats  aan de Turfmarkt bijvoorbeeld, in het hart van de oude stad. Deze afgedwongen combinatie en afstemming tussen oude en nieuwe bebouwing geldt voor veel steden in Nederland die gaan moderniseren.  
       
Het moderne fenomeen van de oprijzende skyline in de Nederlandse grote stad valt mij op; onder andere de uitgesproken skyline van Rotterdam en de beginnende skyline in het hart van Den Haag met de recente gerealiseerde architectuur en de bouw aan en rondom het station Den Haag Centraal. In dit stations-gebied gaan nu al een flink aantal woon- en werktorens de lucht in, tot 145 meter hoog. De totale architectuur tussen Den Haag Centraal Station en het Spui vormt nu al een kenmerkende skyline. Met als markante gebouwen daarin de fijzinnige nieuwe Babylontoren, het prominente IJspaleis en de Hoftoren; de laatste twee zijn voorbeelden van het nieuwe Nederlandse bouwen van kort na 2000.       



Hilly van Eerten



 

over mijn GALERIES

 

 

MONO-prints van HIJSKRANEN in de stad, uit mijn foto's

De hijskranen in de nieuwbouw-activiteiten in de stad staan voor mij voor energie en activiteit. De kranen staan op een rustige manier en gedoseerd aanwezig. Hijskranen vertegenwoordigen een ingetogen energie in de de bouw-activiteit van de nieuwe steden. In de afgelopen jaren heb ik de bouw- en hijskranen regelmatig gefotografeerd in het centrum en buitenwijken van Amsterdam, zowel de oude als de moderne hijskranen. Ik vond ze onder andere bij de nieuwe bouw-terreinen aan het Oosterdok, aan het IJ en aan de ring bij Amsterdam-Zuid / WTC. Een reeks oudere kranen trof ik aan langs de Schelde in de stad Antwerpen. Veel moderne kranen in de steden Rotterdam en in het centrum van Den Haag.

Graag meng ik deze afbeeldingen van de hijskranen uit mijn fotoos met andere motieven van de nieuwe stad in Nederland, waardoor er een collage van 'hijskraan, architectuur & grote stad' ontstaat.
Onze moderne tijd zou ondenkbaar zijn zonder de hijskraan. Daarom is deze grafiek serie van monotypes ‘Ode aan de Hijskraan’ ook als een ode aan de moderne energieke tijd te zien.



 

nieuwbouw in de stad AMSTERDAM
 

In de afgelopen jaren heb ik vanaf 2005 zeer intensief allerlei nieuwbouw en recente architectuur gefotografeerd in mijn eigen stad Amsterdam. Dit deed ik op een aantal bouw-plaatsen zoals aan het Oosterdok / CS, aan het IJ en aan de ring bij Amsterdam-Zuid bij station Zuid. Deze foto's zette ik later al doende om in gedrukte collage kunst.

Ik fotografeerde in het centrum Amsterdam o.a. de bouw-putten, hijskranen, trein- en tramrails, bouw-constructies, de metro-aanleg, graafmachines en half-afgebouwde kantoor-kolossen die nog veel lieten zien van hun inwendige 
constructie. Amsterdam krijgt als oude stad nieuwbouw-delen aan haar flanken, zoals het Oosterdok en Westerdok langs het IJ, aan de ring en bij het Amstelstation.


Ik fotografeer graag de recente architectuur van Amsterdam op de bouw-plaats zelf, het liefst in een nog niet voltooide vorm. Uit de achteraf geselecteerde foto's - die ik tot bruikbare beeld-fragmenten demonteer door het uit-snijden of scheuren van stukken foto - ontstaat mijn grafische foto-collage kunst, meestal in de vorm van gekleurde of zwart-wit eenmalig gedrukte monotypes.


ART PRINTS van de nieuwe architectuur in ROTTERDAM
 

In de afgelopen paar jaar heb ik vanaf 2007 regelmatig foto’s gemaakt in het centrum van Rotterdam. Rotterdam is de modernste stad van Nederland met de meeste bedrijven. Met nam de nieuwbouw van het Centraal Station, midden in het centrum van de stad en de langdurige inrichting van het nieuwe stationsplein volg ik al jarenlang intensief met mijn camera. De moderne architectuur en stadsplanning in Rotterdam is heel uitgesproken!

Onder andere de nieuwe kap van de hal van het Centraal Station in zijn verschillende bouwfases fascineert mij sterk. Al in de vroege jaren 1950 ontstond de eerste nieuwbouw in het lege - gebombardeerde - centrum van Rotterdam. Er verrezen na 1950 publieke gebouwen zoals van de post, het gerechtsgebouw, het stadhuis en de Bijencorf. In de jaren '80 van de vorige eeuw begon de tweede golf van de nieuwbouw in het centrum en aan de Maasoevers van de stad zichtbaar te worden, samen met de treintunnel onder het centrum van de stad, en de moderne Maas-bruggen de Willemsbrug en de Erasmusbrug / de Zwaan van architect van Berkel. Aan de stadskant van de Maas groeide toen al een vroege moderne skyline.  

Zo verzamelde en verzamel ik fotoos van de moderne architectuur in het centrum van Rotterdam die ik later onderling combineerde in mijn monotypes als grafische foto-collage kunst.


MONO-PRINTS van NEW YORK - MANHATTAN

In 1999 heb ik tijdens mijn verblijf in New York veel – nog analoge foto’s – gemaakt. Met name in het stads-centrum, New York Manhattan, en van de Brooklyn Bridge die de verbinding vormt tussen Manhattan en het centrum. Van de analoge foto’s maakte ik eerst foto-kopieën om deze in allerlei fragmenten te gebruiken om mijn inkt op te kunnen brengen. Zo ontstonden er later ook gedrukte foto-collages van mijn beelden uit New York stad, met zijn kenmerkende watertorens boven op de gebouwen. ik heb deze beelden vaak gecombineerd met onder andere straat-teksten uit Indonesië, Andalusië of met hijskranen uit Amsterdam.   


                                           * * * * * * * *

 

Het Ritme van de grote stad in Nederland
grafische foto-collage kunst in monotype

door Jan Homacher


Het is me een genoegen om over de moderne grafische kunst van Hilly van Eerten te denken en te schrijven. Met name omdat het vernieuwende stads-centrum van Rotterdam, Den Haag en Amsterdam zo duidelijk in haar monotype grafiek aanwezig wordt, de laatste jaren. Ze is een reporter in beeld van de Nederlandse grote stad aan het worden, in de beeldtaal van de foto-collage.


Ik houd erg van de grote stad met al zijn diverse moderne visuele talen. Ik ben zelf gaandeweg een echt stads-dier geworden als bewoner van Amsterdam en geniet er enorm van om aan het centrum van de oude stad te wonen, met uitzicht op het nieuwe Amsterdam dat groeit aan het Oosterdok en IJ. 

De alsmaar draaiende grafica-machine van Hilly van Eerten is bij uitstek de montage / collage van foto-fragmenten uit haar vele foto's van de moderne stad. Dat levert haar de beeldtaal aan voor al haar nieuwe grafische kunst. In haar groeiende foto-archief bevindt zich een langdurige neerslag van de moderne architectuur van de drie grootste steden van Nederland. 

Het is met name vanuit haar vele kijken en foto's maken in de stad dat er later – in en door de montage &  collage van de gekozen foto-beelden – een andere, gemixte werkelijkheid ontstaat. Ze destilleert die nieuwe werkelijkheid van uit haar genomen foto's. Ze laat een nieuwe grafische werkelijkheid van de stad ontstaan met het leggen en verweven van allerlei relaties, overlappingen en raakpunten tussen de geselecteerde stukken foto die ze afdrukt in haar grafische kunst. Dat is een oudere traditie die Jacob Maris al toepaste in zijn vele Nederlandse stads-gezichten.  


Zo biedt Hilly van Eerten ons moderne manieren van kijken die zij ontleent aan de stad waarin ze rondzwerft en kijkt. Ik moet bij haar grafiek ook vaak aan Breitner denken die hetzelfde deed toen hij de nieuwe stads-uitbreidingen en vele bouwputten circa 1900 in Amsterdam fotografeerde. Dat doet Hilly van Eerten dus ook, maar stad en wereld zijn inmiddels sterk veranderd. Het zijn nu bewasemde dubbelglas-ramen van bijvoorbeeld de trein of metro die een metro ernaast doet weerspiegelent in allerlei vervormde reflecties. De natte, spiegelende straten van het oude Damrak waren een geliefd onderwerp voor Breitner en Isaac Israels, onder gaslantaarnlicht. Voor Hilly van Eerten zijn het de moderne reflecterende glaswanden in de nieuwe architectuur die reflecteren, de hele dag door. Het ligt voor iedereen die in de stad loopt voor onze ogen uitgespreid. Maar Hilly van Eerten kijkt er lang naar en intensief.

Ook Hilly van Eerten is dus allereerst een kijkster en toeschouwer van het nieuwe gezicht van de Nederlandse grote stad. Daarmee wordt zij als grafisch kunstenaar een visuele reporter van onze moderne tijd. Zij vindt haar materiaal met name in allerlei nieuwbouw-situaties, stations-aanleg en recente architectuur, met name in de grote steden Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Deze drie steden moderniseren hevig, met name in en aan het centrum. Zij leert haar ogen van deze dagelijkse spiegels en visuele hectiek om ons heen. Pas nadat ze het zelf heeft ondergaan kan ze nieuw beeld proberen te maken in de monotype techniek. Door de gefotografeerde beelden te couperen en te versnijden, te vervlechten en te combineren, te mixen en tegen elkaar in te zetten. Daar ligt het kenmerkende van haar grafiek-kunst: in de montage & démontage, de collage en de dé-collage van haar overstelpende hoeveelheid foto- en kijk-materiaal van de moderne stad, uitmondend in monoprints en gyclee art-prints.

Haar grafische verbeeldingen van de grote Nederlandse stad met haar moderne architectuur bieden ons als kijker allerlei verschillende manieren van kijken aan. Een kijken dat we onbewust zelf al dagelijks toepassen, maar nauwelijks bewust wteen te ervaren. Zoals Hilly van Eerten kijkt, zo hebben we eigenlijk nog nooit door de stad gelopen en rond gekeken - met de bijbehorende stormen van vluchtige moderne beelden die in ons willen. Er is werkelijk een radicaal nieuw element van kijken in haar grafische art prints, die ons de moderne visuele tijd met al zijn gelaagdheden, reflecties, doorkijken en transparanties op een bewuste wijze laat zien. Zij leert haar visuele streken van de dagelijkse realiteit om haar heen, in de straten van de stad.



ontwikkelingen in haar monoprint kunst

De moderne stad met haar veelheid aan beelden, daar is Hilly van Eerten niet zomaar bij terecht gekomen. Als u de grafische kunst van Hilly de laatste tien jaar enigszins volgt, dan wordt duidelijk dat haar grafiek in de loop van die jaren ingrijpend is veranderd.

De onderwerpen uit de eerste jaren van haar mono-types  / mono-prints waren meestal eenvoudig en basaal en bijna altijd aards. 
Daarna volgde een fase waarin de structuren van het materiaal belangrijk werden: de structuur van een plein, geplaveid met kinderkopjes. Het ritme van de gietijzeren sleuven van een putdeksel. De mazen van een visnet en hun ritmes. Ook het licht ging meer meespelen in haar grafische monotypes; het licht van spiegelende natte straatstenen bijvoorbeeld.
     

démontage van de stad - in collage van foto 
  
De ons omringende ‘dingen’ worden door Hilly van Eerten op allerlei manieren en vanuit allerlei gezichtshoeken met het oog en met de camera genoteerd. Foto’s dus, als eerste bron en als haar fundamentele uitgangspunt en materiaal. Reeksen foto’s die ze verscheurt en versnijdt, al naar nodig is. De vanzelfsprekendheid moet eruit worden gescheurd, het normale dagelijkse kijken - wat we allemaal doen en ook moeten doen  moet worden geëlimineerd. De dingen moeten worden bevrijd! De dagelijkse en ons vertrouwde beeld-samenhangen moeten eerst stuk. Als voorwaarde om dezelfde dingen uiteindelijk weer in een nieuwe samenhang op te richten: nieuwe beelden in nieuwe samenhangen!! Dat is wezenlijk voor de moderne kunst over de stad; beginnend bij Cubisme en Futurisme..  


montage & collage: vanuit foto naar mono-print en art print

Hoe ze dat doet? Daar wil ik eigenlijk niet over denken. Dat is het onbetwiste domein van de kunstenaar  zelf. Maar ik weet wel dat het in het proces van démontage, montage en collage van haar foto-materiaal is, waar die bron van haar eigengereide beeld-denken verscholen ligt. Daar bevindt zich het vele kiezen, verschuiven, weerleggen, aan elkaar knopen, overlappen en opnieuw combineren van al die fragmenten aan beeld die ze selecteert vanuit haar groeiende foto-archief over de Nedrlandse stad. Daar ligt de basis en het begin van al haar recente mono-print grafiek kunst.

Ik heb het zelf een aantal jaren van dichtbij meegemaakt. We waren in 2006 een maand in Zweden, bezig met het maken van een muurschildering op een silo. Ook toen verzamelde ze alsmaar foto-beeld. Op één van onze wandelingen stond op het stationnetje van Hällefors een stoere metalen werklocomotief. Deze werd door haar uitvoerig van verschillende kanten verkend / genoteerd / gefotografeerd. Evenals de gezaagde stukken boomstam langs de boswegen, het mooie oude design van de houten voorgevels van de huizen, de houtfabriek met zijn depots, de natuurstenen muren van een oude granaatfabriek…  Maar ook de tere doorzichtige vloedlijn van een Zweeds meer met zijn minieme golfslag op een deftige zondag, met dunne boomstammen aan de oevers van het meer. Het was allemaal basic materiaal - veelal afkomstig uit de grond of in contact ermee, wat haar fascineerde.


de Dingen

Jarenlang was dat de beeldtaal van Hilly van Eerten in haar monotypes: de dingen. Deze dingen lieten met name veel structuren zien; de vele sporen op de huidvan het materiaal door het gebruik; de getuigen van het bewerken of van verwering. De structuren waren verbonden met de inwerking van het leven. Het waren de structuren van stenen, van dakpannen, van visnetten, poorten, ijzeren voorwerpen als putdeksels en het omringende plaveisel. Zie bijvoorbeeld haar placemats uit die tijd, met het vele voedsel van de Amsterdamse Albert Cuyp-markt.

In dat vroegere grafische werk zijn wel degelijk al de kenmerkende  beeld-lagen van haar grafiek te ontdekken. Hilly van Eerten houdt bepaald niet van grafische prenten met één simpele laag. In de fase voor 2007  lagen de lagen in haar grafiek nog dicht op en over elkaar, als dunne, doorzichtige vellen, dicht op elkaar gelegd en als het ware vastgeplakt. De lagen waren nog niet los te kijken; we kwamen er als kijker nog niet tussen, met onze ogen. De boel zat vast op elkaar! 



recente nieuwbouw en architectuur van de Nederlandse stad

Vanaf 2007, barst de moderne Nederlandse stad met het nieuwe bouwen in haar grafische art prints los. Die grillige, complexe, dynamische, bewegende, veelkantige, nieuwe stad. Allereerst werd ie door haar herkend vanuit het kloppende centrum van Amsterdam: aan het stoere Daniel Meyerplein naast het Waterlooplein. Wie zou in 2003 voorspeld kunnen hebben dat Hilly van Eerten moderne transparante portretten van de nieuwe stad zou gaan maken? Ik in ieder geval niet. En dat gebeurt bij haar in die jaren dat de grote steden van Nederland begonnen aan hun interne nieuw-bouw. Rotterdam was als stad het vroegst en het meest uitgesproken, maar Den Haag en Amsterdam volgden al snel. Zo werd er in Amsterdam voor het Oosterdok aan het IJ al voor 2000 flink gepland; ook aan het IJ aan de Oostzijde verscheen de eerste moderne architectuur. En de metro-aanleg begon, dwars onder het centrum van de oude stad door.

Bij haar fotografisch registeren en verzamelen van foto-materiaal stapte Hilly van Eerten over haar eigen schaduw heen. Want ondanks haar metro-hekel noteert ze wèl de aanleg ervan in haar foto’s. Ze raakt gefascineerd door alle zichtbare en boeiende beelden die de metro-bouw met zijn typische werktuig-constructies en bouw-methodes daar diep onder het centrum van de stad en boven de grond haar oplevert. Tot dicht bij haar eigen woonbuurt komt de metro-bouw, bij de Albert Cuypmarkt en onder de Ferdinand Bolstraat. En dus wordt het allemaal gefotografeerd, als een essentieel onderdeel van de veranderende stad. Ook al haatte ze de in haar ogen dure metro-verkwisting van de gemeente Amsterdam.


moderne dynamiek van de nieuwe stad

De dynamiek van de globaliserende stad - want over deze periode van de wereld hebben we het toch - brengt Hilly niet in beeld met snelle flitsende foto’s in sport-instelling of met voorbij-jagende beelden in streep en trillende lijn. En al helemaal niet met zware beeld-montages zoals de Dadaïsten en Kubisten dat deden. Nee, ze doet iets heel anders. Het is eigenlijk iets dat niet in de ontstane grafische print zelf is aan te wijzen. Hilly van Eerten keert het kijk-proces om en dat is nieuwe kunst. Ze laat namelijk de print met ons, de kijker, iets doen. Ze laat ons al kijkend bewegen in de visuele wereld van haar mono-prints. We moeten heen en weer gaan met onze ogen, we moeten de stukken stad al lopend met elkaar combineren in onze eigen 'foto-collage'.  


Het zijn vergelijkbare sensaties die in ons worden opgeroepen bij het kijken in haar grafische foto collages, als we intens in een stads-monotype van Hilly van Eerten kijken. Onze ogen schakelen er voortdurend rond, in minstens 3 versnellingen. We worden gedwongen tot verkennen, nog eens verkennen, combineren, terug naar verkennen, weer proberen aan elkaar vast te knopen…..

Het is daar in haar grafiek-wereld eigenlijk nog erger, nog rauwer, nog onvoorspelbaarder dan in het centrum van de stad zelf. We moeten voortdurend op ieder moment bepalen waar we überhaupt zijn. Welk jaar is het? Waar staan we eigenlijk? Bij de Munt in Amsterdam? Met een New Yorkse watertoren erdoorheen? Met een profiel van het oude Rotterdam CS, wat dus niet meer bestaat!! De tijd en de ruimte wordt hopeloos door elkaar gehusseld. Jacob Maris deed het ook al in zijn vele Nederlandse ‘stad’-gezichten in grijs. Een stukje Den Haag of Leiden, een koepeltje Delft, een huizenrij Amsterdam, allemaal in 'collage-techniek' bij elkaar geschilderd tot de Nederlandse ‘stad’ van 1880. Hilly van Eerten heeft een illustere voorganger die zich verbonden had met de Nederlands stad, maar dan wel met de rustige oud-hollandse stad.

Hilly van Eerten bombardeert ons met stad. Dat doet ze met haar monotypes vol verrassende visuele keuzes en wisselende kijkrichtingen. En dat alles met veel visuele onzekerheid voor de kijker. Zijn we in het centrum Rotterdam, of Amsterdam? Zien we nieuwbouw van Den Haag? Of recente architectuur in Groningen? Misschien, maar we zijn in ieder geval in ‘STAD’! Een collage van nieuwe & oude Nederlandse stad! We zien duidelijke impressies van stad - gelukkig! Helder, stevig, bepaald niet wazig of diffuus. Maar wel flink gemixt. We kunnen aan het werk, met kijken. Met te weten waar we zijn. 


Jean Homacher